Tryb ciemny
Szukam
Osób płci:Mężczyzna
W celu:Seks bez zobowiązań, Dłuższa relacja
W wieku:od25do33lat
Dane
Język:Polski
Wzrost:162 cm
Znak zodiaku:Strzelec
Papierosy:Lubię
Uwielbiam kryształowych chłopców o poranku
Odpisz priv
Wczoraj @Misiak9494 napisal do mnie napalony, prosił o zdjęcie cipeczki i wyslał swoje zdjęcie. Biedny był tak napalony, że gdy wycięłam jego usta i zapytałam, czy mu sie podoba stwierdził, że pieściłby i zrobił wiele rzeczy. Dobrze, ze to były jego usta a nie moje ciało. Kolego przytnij wąsa i brodę bo wyszło na to, że zarosłam i to mocno...
Czasami mam wrażenie, że ten cały portal jest najlepszą antykoncepcją jaką wymyślono ( nie zapominajmy o tinderku).
Nie przez brak okazji czy ludzi. Tylko przez to, jacy oni są. Wszyscy próbujemy tu sprzedać najlepszą wersje siebie, która ma się spodobać. I przez chwile nawet chcesz w to wierzyć, że może ktoś będzie inny. Może ktoś da ci to czego szukasz.
Chyba najbardziej przeraża mnie to, że nadal tęsknię.
Bo powinnam już chyba przestać.
Cztery lata to wystarczająco długo, żeby nauczyć się samotności. Żeby przyzwyczaić się do własnego łóżka, własnej ciszy, własnych wieczorów. Żeby przestać wyobrażać sobie, że ktoś mógłby być obok.
A jednak czasami nadal chciałabym poczuć czyjąś dłoń.Nie wiem nawet czyją. Po prostu czyjąś. Ciepłą. Pewną. Taką, która nie przychodzi po coś. I chyba właśnie tego najbardziej mi brakuje- dotyku, za którym nic nie stoi. Bez oczekiwania. Bez brania. Bez tego uczucia, że ktoś patrzy na mnie i widzi przede wszystkim to, co może dostać. Bo ile można być pożądaną w sposób, który wcale nie sprawia, że czujesz się pożądana? I czasami naprawdę nie wiem, co jest ze mną nie tak. Bo z jednej strony chciałabym czyjejś bliskości tak bardzo, że aż boli. A z drugiej- kiedy ktoś próbuje się zbliżyć, coś we mnie natychmiast się zamyka. Jak drzwi. Bez pytania. Bez ostrzeżenia. Może dlatego, że za często widziałam, jak łatwo można pomylić pożądanie z zainteresowaniem. Jak łatwo powiedzieć „chcę cię”, kiedy tak naprawdę chodzi tylko o siebie. I chyba zaczęło mnie to brzydzić. Nie ludzie. Nie ich ciała. Nie seks. Tylko ta pustka pomiędzy jednym człowiekiem a drugim, którą próbuje się przykryć dotykiem. A ja nie chcę pustki. Mam jej wystarczająco dużo. Chciałabym czegoś, co zostaje również wtedy, kiedy nikt nikogo nie dotyka. Chciałabym móc leżeć obok kogoś w ciszy i nadal czuć, że jesteśmy blisko. Chciałabym, żeby czyjaś ręka na moim ciele nie była początkiem oczekiwania. Żeby pocałunek nie był obietnicą tego, co będzie dalej. Żeby ktoś mógł mnie przytulić i na tym poprzestać. I może brzmi to banalnie. Ale po tylu latach samotności zaczynam rozumieć, że właśnie takie rzeczy są najtrudniejsze do znalezienia. Więc czasami myślę, że może już nie chcę nikogo. A potem wieczorem kładę się sama. I przez sekundę wyobrażam sobie ciężar czyjegoś ramienia obok. Czyjś oddech. Czyjąś dłoń przesuwającą się po moich plecach zupełnie bez powodu. I wtedy wiem, że to nieprawda. Chcę. Tylko już nie wiem czego. Nie wiem, czy chcę człowieka. Czy chcę bezpieczeństwa. Czy dotyku. Czy tego jednego momentu, w którym przez chwilę nie trzeba być samą. Może chcę wszystkiego naraz. A może po prostu chciałabym przestać czuć, że za każdym razem, kiedy czegoś pragnę, muszę później żałować, że w ogóle tego chciałam. I chyba dlatego jestem teraz gdzieś pomiędzy. Pomiędzy potrzebą a obrzydzeniem. Pomiędzy tęsknotą a spokojem. Pomiędzy „chodź bliżej” a „nie dotykaj mnie”. I najgorsze jest to, że obie te wersje mnie są prawdziwe. Jedna nadal chce być przytulona. Druga już nie wierzy, że można ją dotknąć i nie zostawić po tym czegoś brudnego. Więc może nie chodzi nawet o to, że nie mam nikogo. Może najbardziej boli mnie to, że nadal potrafię za kimś tęsknić, mimo że nie wiem już, za czym właściwie tęsknię.
Nie przez brak okazji czy ludzi. Tylko przez to, jacy oni są. Wszyscy próbujemy tu sprzedać najlepszą wersje siebie, która ma się spodobać. I przez chwile nawet chcesz w to wierzyć, że może ktoś będzie inny. Może ktoś da ci to czego szukasz.
Chyba najbardziej przeraża mnie to, że nadal tęsknię.
Bo powinnam już chyba przestać.
Cztery lata to wystarczająco długo, żeby nauczyć się samotności. Żeby przyzwyczaić się do własnego łóżka, własnej ciszy, własnych wieczorów. Żeby przestać wyobrażać sobie, że ktoś mógłby być obok.
A jednak czasami nadal chciałabym poczuć czyjąś dłoń.Nie wiem nawet czyją. Po prostu czyjąś. Ciepłą. Pewną. Taką, która nie przychodzi po coś. I chyba właśnie tego najbardziej mi brakuje- dotyku, za którym nic nie stoi. Bez oczekiwania. Bez brania. Bez tego uczucia, że ktoś patrzy na mnie i widzi przede wszystkim to, co może dostać. Bo ile można być pożądaną w sposób, który wcale nie sprawia, że czujesz się pożądana? I czasami naprawdę nie wiem, co jest ze mną nie tak. Bo z jednej strony chciałabym czyjejś bliskości tak bardzo, że aż boli. A z drugiej- kiedy ktoś próbuje się zbliżyć, coś we mnie natychmiast się zamyka. Jak drzwi. Bez pytania. Bez ostrzeżenia. Może dlatego, że za często widziałam, jak łatwo można pomylić pożądanie z zainteresowaniem. Jak łatwo powiedzieć „chcę cię”, kiedy tak naprawdę chodzi tylko o siebie. I chyba zaczęło mnie to brzydzić. Nie ludzie. Nie ich ciała. Nie seks. Tylko ta pustka pomiędzy jednym człowiekiem a drugim, którą próbuje się przykryć dotykiem. A ja nie chcę pustki. Mam jej wystarczająco dużo. Chciałabym czegoś, co zostaje również wtedy, kiedy nikt nikogo nie dotyka. Chciałabym móc leżeć obok kogoś w ciszy i nadal czuć, że jesteśmy blisko. Chciałabym, żeby czyjaś ręka na moim ciele nie była początkiem oczekiwania. Żeby pocałunek nie był obietnicą tego, co będzie dalej. Żeby ktoś mógł mnie przytulić i na tym poprzestać. I może brzmi to banalnie. Ale po tylu latach samotności zaczynam rozumieć, że właśnie takie rzeczy są najtrudniejsze do znalezienia. Więc czasami myślę, że może już nie chcę nikogo. A potem wieczorem kładę się sama. I przez sekundę wyobrażam sobie ciężar czyjegoś ramienia obok. Czyjś oddech. Czyjąś dłoń przesuwającą się po moich plecach zupełnie bez powodu. I wtedy wiem, że to nieprawda. Chcę. Tylko już nie wiem czego. Nie wiem, czy chcę człowieka. Czy chcę bezpieczeństwa. Czy dotyku. Czy tego jednego momentu, w którym przez chwilę nie trzeba być samą. Może chcę wszystkiego naraz. A może po prostu chciałabym przestać czuć, że za każdym razem, kiedy czegoś pragnę, muszę później żałować, że w ogóle tego chciałam. I chyba dlatego jestem teraz gdzieś pomiędzy. Pomiędzy potrzebą a obrzydzeniem. Pomiędzy tęsknotą a spokojem. Pomiędzy „chodź bliżej” a „nie dotykaj mnie”. I najgorsze jest to, że obie te wersje mnie są prawdziwe. Jedna nadal chce być przytulona. Druga już nie wierzy, że można ją dotknąć i nie zostawić po tym czegoś brudnego. Więc może nie chodzi nawet o to, że nie mam nikogo. Może najbardziej boli mnie to, że nadal potrafię za kimś tęsknić, mimo że nie wiem już, za czym właściwie tęsknię.
Trafił mnie ten tekst!
Czyli masz schizofrenię
No, dostałam jej od raka w wiadomościach jakie dostaje
Inflacja tindera dociera na datezone co jest mocno zabawnym zjawiskiem. Mam pierdolone deja vu, nawet twarze się nie zaktualizowały jak i zachowanie. NPC te same tylko mapa inna. Nwm czy date wykupił bazy tindera, liczysz na nowe znajomości a tu te same twarze. Uciekasz z Tindera na Datezona, a oni już tam siedzą z tekstem "hej, chyba już się gdzieś widzieliśmy". Tak kurwa! W poprzedniej aplikacji. I tam też nic z tego nie wyszło.
😂🤭 w punkt
@BadasHorny to w katanie wiedzą, że palisz trawę czy nie? Bo chyba mózg wyjadło
Jeśli jeszcze raz usłyszę, że ktoś jest zadowolony z tych temperatur to mu strzele w ryj. Otwieranie drzwi przypomina otwieranie piekarnika. Po 5 minutach na dworze człowiek kwestionuje wszystkie swoje wybory życiowe. Każdy mój krok przypomina odgłos odklejania plastra. Jak tak dalej pójdzie to dostanę status terenu podwójnego 🤦♀️🤦♀️🤦♀️
Jeśli dziś jebnie mnie piorun, to będzie pierwszy samiec, który odważył się zrobić pierwszy krok
Poprawiłaś mi humor 😂
Witam w najwiekszej loży szyderców tego portalu
U mnie już grzmi 😈😈💪
Polecam definicje słowa sarkazm, niektórych ostro zapiekł mój żarcik
Kocham jak skurwysyny się prują o żarciki 😁
Ironia i sarkazm to najlżejsze formy agresji 😈 👍
Wszystkie zdjęcia i filmy widoczne są wyłącznie dla zalogowanych.